เคยหยุดถามตัวเองบ้างไหม... ว่าชีวิตที่เรากำลังใช้ไปในแต่ละวันนั้น แท้จริงแล้วคืออะไร ?
พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า “ชีวิตน ทิฏฺเฐว ธมฺเม อปฺปกํ” ชีวิตนี้น้อยนัก เป็นของไม่เที่ยง เปรียบเสมือนหยาดน้ำค้างบนปลายหญ้า หรือฟองคลื่นกลางทะเล เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็แตกดับ
พระองค์ทรงเปรียบชีวิตว่า “เหมือนประกายไฟที่ปลิวจากฟืน” (ดูใน ขุททกนิกาย ชาดก) ซึ่งผุดขึ้นชั่วขณะ แล้วก็ดับหายไป นี่คือความจริงที่เราอาจมองข้าม ในวันที่โลกชวนให้วิ่งไล่ตามสิ่งภายนอก
แต่ในความน้อยนิดของชีวิตนั้นเอง พระพุทธเจ้าทรงชี้ทางว่า “อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ” ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน ชีวิตที่มีค่า จึงไม่ใช่เพียงแค่การอยู่รอด แต่คือการตื่นรู้ คือการฝึกตน พิจารณากายใจของตน เห็นความจริง และละเหตุแห่งทุกข์
ชีวิตในมุมมองพระพุทธศาสนา ไม่ใช่สิ่งที่เราครอบครองได้ตลอดไป แต่เป็นโอกาสอันมีค่า ที่จะใช้ลมหายใจนี้ “ฝึกตนให้พ้นทุกข์” ก่อนที่ประกายไฟสุดท้ายจะลับหายไปในความว่าง
บุญรักษาค่ะ